Naučnici pretvorili Starlink mrežu u skener za gornje slojeve Zemljine atmosfere

Istraživači sa Univerziteta u Kjotu razvili su novu metodu za mapiranje termosfere, dijela gornje atmosfere koji je izuzetno teško posmatrati. Koristeći orbitalne podatke sa približno 1.200 Starlink satelita, rekonstruisali su promjene gustine atmosfere na visini od oko 500 kilometara iznad Zemlje.

Tehnika bi mogla poboljšati praćenje satelita i smanjiti rizik od sudara u sve gušćim orbitama oko naše planete. Region oko Zemlje postaje sve pretrpaniji sa hiljadama satelita i dijelova svemirskog otpada koji se kreću niskom Zemljinom orbitom.

Na visinama od nekoliko stotina kilometara, tragovi gornje atmosfere i dalje mogu usporiti satelite. Tačno mjerenje gustine atmosfere na ovim visinama važno je za predviđanje kretanja satelita i smanjenje rizika od sudara.

Više od 99 odsto gornje atmosfere čini električno neutralan gas poznat kao termosfera. Termin termosferska gustina odnosi se na gustinu ove neutralne atmosfere između 100 i 1.000 kilometara iznad Zemljine površine. Za razliku od jonosfere, koju je relativno lako posmatrati jer utiče na radio talase, mjerenje uslova u termosferi mnogo je teže.

Istraživači su koristili javno dostupne orbitalne informacije sa Starlink satelita i primijenili tomografiju, tehniku koja se obično povezuje sa medicinskim snimanjem, na gornju atmosferu Zemlje. Ispitujući atmosfersko usporavanje kroz postepeno opadanje satelitskih orbita, tim je procijenio termosfersku gustinu oko približno 1.200 satelita koji lete na visini od 482 kilometra.

Koristeći ta mjerenja, naučnici su napravili dvodimenzionalni presjek termosferske gustine na visini od oko 500 kilometara. Prema navodima tima, ovo predstavlja prvu tomografsku analizu ove vrste. Dobijeni obrasci gustine pokazali su veliku usklađenost sa posmatranjima sa SWARM satelita Evropske svemirske agencije.

Rezultati bi mogli imati praktične koriti kako broj objekata u orbiti oko Zemlje nastavlja da raste. Tačnije informacije o gustini atmosfere mogu poboljšati predviđanja kretanja satelita, pomažući da se smanji mogućnost sudara između satelita i svemirskog otpada. Tehnika bi mogla podržati i mjerenja gustine atmosfere u gotovo realnom vremenu, što bi poboljšalo prognozu svemirskog vremena i doprinijelo sigurnijim satelitskim operacijama u budućnosti.