Briga o bebama mijenja mozak čak i kod onih koji nisu roditelji

Istraživanje na miševima pokazalo je da se mozak prilagođava brizi o potomstvu čak i kod jedinki koje nisu biološki roditelji, te da neke od tih promjena mogu biti prenesene narednim generacijama.

Naučnica Bianka Džons Marlin sa Univerziteta Kolumbija više od decenije proučava kako briga o potomstvu oblikuje mozak i kako se određene biološke adaptacije prenose na naredne generacije. Njeno istraživanje se fokusira na epigenetiku – načine na koje iskustva iz okoline utiču na ekspresiju gena.

U eksperimentima sa miševima, Marlin je otkrila da oksitocin – hormon koji pospješuje vezu majke i potomstva – ne igra ulogu samo kod bioloških majki. Kada su ženke koje nisu rađale bile smještene zajedno sa majkama i mladuncima, njihov mozak je počeo da reaguje na plač mladunaca gotovo kao kod bioloških majki. Obje grupe su podjednako brinule o mladuncima, bez obzira na biološku povezanost.

Koristeći napredne tehnike snimanja mozga, istraživači su uporedili aktivnost neurona kod tri grupe miševa: djevica, djevica koje su bile izložene brizi o mladuncima i bioloških majki. Neuralna aktivnost "iskusnih djevica" bila je znatno bliža aktivnosti majki nego običnih djevica, što potvrđuje da sama izloženost brizi mijenja mozak.

Marlin je takođe proučavala ulogu mirisa u brizi o potomstvu. Majke koje su rodile i brinule o mladuncima razvile su preferenciju prema njihovom mirisu, dok majke odvojene odmah poslije porođaja to nisu pokazale. Istraživačica vjeruje da plastičnost mirisnog sistema omogućava razvoj preciznih i fleksibilnih reakcija na mirise mladunaca.

Laboratorija takođe istražuje nasljedne adaptacije praćenjem očeva. U jednom eksperimentu, mužjaci su obučeni da povezuju miris badema sa blagim stresom. Ta iskustva su uticala na njihovo potomstvo, što sugeriše da se određene biološke promjene mogu prenositi generaciono.